Niet alleen de muziek werd verder ontwikkeld, ook de techniek stond bepaald niet stil. De oudere jazzcomposities werden door de 78-toeren plaat tot ongeveer drie minuten beperkt. Met de uitvinding van de langspeelplaat, met ruimte tot zeker twintig minuten per kant, konden musici hun creativiteit meer en beter dan ooit kwijt. Musici waren dan ook veelvuldig in platenstudio's te vinden. Jazz was populair en  van sommige platen werden er miljoenen verkocht. Dat leidde tot specialistische platenlabels. Columbia had al tijden een jazzsector, net zo als Victor, Decca en Capitol. Maar er kwamen steeds meer kleine labels bij. Elk probeerde zichzelf te onderscheiden, maar dat is uiteindelijk maar enkelen gelukt. Meest bekend en toonaangevend geworden is natuurlijk Blue Note.  Het label van Alfred Lion en Francis Wolff onderscheidde zich door de uitstekende geluidskwaliteit van de platen èn ook door de verpakking ervan. De platenhoezen met foto's van Francis Wolff en vormgegeven door Reid Miles dienen voor vele liefhebbers nu nog als hét grote voorbeeld. Voor de geluidsopnamen zorgde Rudy van Gelder. Zijn bijzondere opnametechniek is tot op de dag van vandaag onovertroffen. Er is inmiddels een hele serie cd-opnamen met als kwaliteitslabel: "Rudy van Gelder Edition".

Art Blakey

Als voortvloeisel uit de (Be)Bop ontstond rond halverwege de jaren vijftig de Hard-Bop. In tegenstelling tot de hierboven beschreven ontwikkeling ontleenden Hard-Bop muzikanten hun stijl aan andere muziekstijlen, zoals bijvoorbeeld blues, rhythm & blues gospel en zelfs soul. Ze behielden daarbij de polyritmiek die zo belangrijk was geweest voor de Bop. Hard-Bop klinkt aangenaam en heeft wat men wel eens noemt een echte 'swing'. Wellicht daarom is het nog steeds een van de populairste muziekstijlen binnen de jazz. Belangrijke vertegenwoordigers van deze stijl zijn drummer Art Blakey zijn collega Max Roach en pianist Horace Silver. Tenorsaxofonist Sonny Rollins werd in het begin ook genoemd als Hard-Bopper, maar door zijn muzikale groei onttrok hij zich daar snel aan. Altsaxofonist Cannonball Adderley had zelfs een heuse hit met zijn (door Joe Zawinul gecompeerde) Mercy, Mercy, Mercy.
Opmerkelijk was dat alle verschillende jazzstijlen naast elkaar bleven bestaan. Er was over en weer behoorlijk kritiek. Vaak leidde dat tot een strenge scheiding der geesten, verhitte discussies bij de fans en onbegrip bij de recensenten.